1397/09/28

. چهارشنبه

12/19/2018
کد مطلب : 64808
تاریخ ثبت : 1397/09/12-14:16
به بهانه روز جهانی معلولان:
آسمان مال من است!

معلولیت در ذهن بسیاری از ما با ناتوانی و محدودیت گره خورده، چون فکر می‌کنیم کسی که به هر دلیل شبیه ما نیست و مثل افراد عادی راه نمی رود، حرف نمی زند، نمی‌بیند، نمی‌شنود و حتی فکر نمی‌کند، فردی محکوم به تنهایی ، خانه نشینی و انزواست. در واقع ما به دیدن آدم‌های مثل خودمان در محل کار، جمع‌های خانوادگی، فضاهای تفریحی و ... عادت کرده‌ایم و فکر می‌کنیم همه چیز درآنچه دنیا برای ما تدارک دیده خلاصه می‌شود و باقی مسائل اموری غیرعادی هستند که باید متعجب و با دهان باز از کنارشان بگذریم.
پایگاه خبری مدیریت شهری کرج، المیرا دادمهر/ معلولیت در ذهن بسیاری از ما با ناتوانی و محدودیت گره خورده، چون فکر می‌کنیم کسی که به هر دلیل شبیه ما نیست و مثل افراد عادی راه نمی رود، حرف نمی زند، نمی‌بیند، نمی‌شنود و حتی فکر نمی‌کند، فردی محکوم به تنهایی، خانه نشینی و انزواست.

در واقع ما به دیدن آدم‌های مثل خودمان در محل کار، جمع‌های خانوادگی، فضاهای تفریحی و ... عادت کرده‌ایم و فکر می‌کنیم همه چیز درآنچه دنیا برای ما تدارک دیده خلاصه می‌شود و باقی مسائل اموری غیرعادی هستند که باید متعجب و با دهان باز از کنارشان بگذریم.

به همین دلیل است وقتی روشندلی به عنوان همکار جدید به ما معرفی می‌شود، اولین چیزی که به ذهنمان می رسد این است که فردی که نمی بیند چطور می‌تواند از پس کارهای اداری بر بیاید؟ یا وقتی فردی ویلچر سوار از خیابان عبور می‌کند با خودمان فکر می‌کنیم که چه خانواده بی مسئولیتی دارد که یک معلول را به امان خدا رها کرده‌اند.

ولی واقعیت این نیست، چون معلولان بارها و بارها به اثبات رسانده‌اند که معلولیت محدودیت نیست و هیچ کدام از آنها نیازی به ترحم و دلسوزی‌های بی مورد ما ندارند. معلولان بارها ثابت کرده‌اند که اگر فضای کافی در اختیارشان قرار بگیرد و زمینه دیده شدنشان فراهم شود، توانمندی‌هایی از خود بروز می‌دهند که افراد عادی هم به سختی از پسشان برمی‌آیند.

باید قبول کنیم معلولان هم مثل ما حق دارند برای آینده برنامه ریزی کنند، عاشق شوند، نگران کرایه عقب مانده‌شان باشند، از فکر از دست دادن عزیزانشان غصه بخورند، از قبولی در کنکور به خود ببالند و در یک کلام حق دارند که زنده زندگی کنند.

البته پذیرفتن حقوق شهروندی و انسانی این جامعه اقلیتی به تنهایی کافی نیست و هم ما به عنوان شهروندان عادی و هم مسئولین وظایفی در قبال این افراد داریم.

ما به عنوان کسانیکه که هر روز با این افراد در تاکسی، مغازه، دانشگاه، رستوران، بانک و ... سروکار داریم باید نگاهمان را به وضعیت جسمی آنها تغییر دهیم. باید به خود بقبولانیم روح آدمی همیشه چند قدم جلوتر از جسمش حرکت می‌کند و محدودیت‌های جسمی نمی تواند خط قرمزی برای موفقیت یک انسان باشد.

قطعا با تغییر نگاهمان به مفهوم معلولیت خیلی چیزها تغییر خواهد کرد. با این تغییر قطعا در برخورد با یک معلول سنجیده تر رفتار می‌کنیم و به جای ترحم، به دنبال پیدا کردن نقاط قوت و تقویت خودباوری در او خواهیم بود.

 بدون شک شهروندان عادی با تزریق امید به معلولان دنیای آنها را زیباتر کرده و تفاوت ها را کمرنگ می‌کنند. در کنار شهروندان ، مسئولین نیز باید دست به کار شده و زمینه حضور پررنگ معلولان در شهر را فراهم کنند.

هر چند بحث مناسب سازی محیط شهری برای معلولان، از سال‌ها قبل در دستورکار شهرداری‌ قرار گرفته ولی باید قبول کنیم مدیریت شهری در این حوزه چندان موفق عمل نکرده است.

اگر مسئولان به دنبال مشارکت معلولان در امور مختلف شهر هستند، باید زمینه و فضای تحقق این هدف را فراهم کنند. توجه به معلولان در تهیه و اجرای طرح‌های عمرانی و ... گام اول برای این کار است.

باید فضایی ایجاد شود تا معلولان بدون دغدغه بتوانند در خیابان های شهر تردد داشته باشند، از وسایل حمل و نقل عمومی استفاده کنند، به مراکز فرهنگی و خدماتی مراجعه کنند و در یک کلام به این اطمینان برسند که به تنهایی می‌توانند از پس کارهایشان بربیاند.

معابر، علایم راهنمایی و رانندگی، مبلمان شهری، حمل و نقل زمینی، هوایی و ریلی از جمله مواردی است که باید برای دسترسی آسان معلولین مناسب سازی شود.

بدون شک اگر شهروندان عادی و مسئولین دست به دست هم بدهند معلولان شهر از خانه نشینی دست می کشند و سهم خود را از زندگی و بودن پس می‌گیرند.

 
 

المیرا دادمهر


تعداد دفعات مشاهده شده : 111
نظر شما
عکس کد
Show another codeکد جدید

----------
انتشار مطالب با ذكر منبع ( پایگاه خبری مدیریت شهری كرج ) بلامانع است.